നിന്‍ തിരുമുന്‍പില്‍ വരുന്നൂ
വേദന തിങ്ങുമീ ജീവിതം നല്‍കിയ
കണ്ണീര്‍ കണികയുമായ്

നിത്യഹരിതമാം മേച്ചില്‍പ്പുറങ്ങളില്‍
എന്നെ നടത്തേണമേ
സ്വച്ഛ ജലാശയ തീരത്തിലേക്കു നീ
എന്നേ നയിക്കേണമേ

സത്യപ്രകാശം ചൊരിഞ്ഞെന്‍ വഴികളെ
ധന്യമാക്കീടേണമേ
മൃത്യുവിന്‍ താഴ്വര തന്നിലെനിക്കൊരു
കൂട്ടായിരിക്കേണമേ സ്നേഹസ്വരൂപനാം എന്‍ ജീവനായകാ

അഴകാണു നീ കനിയാണു നീ

നീയെന്നുമെന്റേതല്ലേ
ചിരി തൂകി നീ
ഇഷ്കിൻ നിലാക്കിളിയാണുനീ പെണ്ണെ

നീ ഇല്ലാത്ത രാവുകളില്ലാ
നിന്നെ ഓർക്കാത്ത നാളുകളില്ല
സ്നേഹഗീതം മനസ്സിൽ തീർത്തു
എന്റെ പുന്നാരമോളാണു നീ
പുന്നാര മോളാണൂ നീ

കാലം എനിക്കായ് മാറ്റി വെച്ച പുന്നാരമുത്താണു നീ
സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം കോർത്തെടുത്ത മാലാഖയാണു നീ
കസവിന്റെ തട്ടം തീർത്തു
മഹറിന്റെ മാല കോർത്തു
നീ എന്റെ മാത്രമാകാൻ
ഇനിയെന്തു വേണം കരളേ

മോഹം വിതുമ്പും സ്നേഹതാളം
നൽകുന്ന പെണ്ണാണു നീ
സ്നേഹങ്ങളെല്ലാം തന്നിടുന്ന പുന്നാര നിധിയാണു നീ
റംസാൻ നിലാവു പോലെ
വിണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞ പൂവേ
നീയെന്റെ സ്വന്തമാ‍കാൻ ഞാനെന്തു വേണം പറയൂ

നിനക്കു ഞാൻ സ്വന്തം എൻ ഹൃദയം

നിനക്കായ് മാത്രം
ഈ ജന്മം ഞാനിനിയും തുടർന്നാലും
നിനക്കു ഞാൻ സ്വന്തം എൻ ഹൃദയം

 നിനക്കായ് മാത്രം
നിൻ അകതാരിൽ വിടരും ഞാനൊരു

പൂജാപുഷ്പമായ്

വൃന്ദാവനത്തിൽ കാത്തിരിക്കും ഞാൻ

 കണ്ണാ രാധയായ്
ഈ ജന്മം ഞാനിനിയും തുടർന്നാലും
നിനക്കു ഞാൻ സ്വന്തം എൻ ഹൃദയം

 നിനക്കായ് മാത്രം

പടരും മുല്ലക്കൊടിയായ് പുണർന്നീടും

നിന്നെ ഞാൻ
അധരങ്ങൾ പ്രേമത്തിൻ മധു നുകരും
ഹൃദയവും ഹൃദയവും ഒന്നാകും

ഒഴുകും കാവ്യസുധയായ് തഴുകീടും

നിന്നെ ഞാൻ
ഹൃദയവിപഞ്ചിയിൽ സ്വരമുയരും

 ഒരു നവ നിർവൃതി ഞാനറിയും

ഒരു മുളം തണ്ടിന്റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നൂറുമാ
സ്വരരാഗ സുധയെന്നെ മെല്ലെ ഉണർത്തുന്നു.
കണ്ണൻ തൻ വൃന്ദാവനിയും, കാളിന്ദിയും
അമ്പാടി തന്നിലേ ഉണ്ണിക്കുസൃതിയും,
ഗോക്കളേ മേയ്ക്കുവാന്‍ പോകുന്ന കാനനേ
ഗോവര്‍ദ്ധനം കയ്യില്‍ താങ്ങി പിടിച്ചതും,
നീല കടമ്പിനന്നുൾക്കുളിരേകിയ
ലീലാവിലാസവും, കവർന്നോരു വെണ്ണയും,
കാമിനിമാരുടെ ചേലകൾ വാരിക്കൊണ്ടൊടി
ഒളിച്ചതും, ആർത്തുല്ലസിച്ചതും;
ഓരായിരം ഗോപാംഗനകളാ പ്രേമത്തില്‍,
മദകരമാമൊരു നിര്‍വൃതിയിലാണ്ടവര്‍‍
ഹർഷപീയൂഷ പുള‍കിത ഗാത്രരായ്
‍സായൂജ്യം നേടിയ, നിന്‍ സ്നേഹസ്പര്‍ശവും,
മാമകാത്മാവിലെന്നും രാഗസാന്ദ്രമാമൊരു,
ഗംഗാപ്രവാഹമായ്, ഉള്‍കുളിരേകുന്ന
പുണ്യ പ്രസാദമായ്, കുളിരേകുന്നൊരാ-
ത്മ സംതൃപ്തിയായ് നിറഞ്ഞുനിന്നീടുന്നു....

ഗുരുവായൂരുണ്ണിക്കണ്ണനു നടയിലിരുത്താനായ്
ഒരു കുട്ടിക്കൊമ്പനെ വാങ്ങേണം
ശീവേലിക്കും പൊൻ വേലയ്ക്കും കുഞ്ഞിത്തോളേറി
കാർവർണ്ണനെഴുന്നള്ളീടേണം
കുടമണിയൊന്നുണ്ടോ അരമണിയിങ്ങുണ്ടോ
കിങ്ങിണിയങ്ങുണ്ടോ

 

ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ കാർവർണ്ണം വേണം
ആരും കാണാതെ മണ്ണൂം വാരേണം
കണ്ണൻ പാടുമ്പോൾ ചാഞ്ചാടീടേണം
കണ്ണനാടുമ്പോൾ കൂടെയാടേണം
ഇഴയുന്നൊരു തുമ്പിയതും അഴകാർന്നിരു കൊമ്പുകളും
തേൻ വർണ്ണ കണ്ണിണയും വേണം
പോരുകളിൽ താമരയും ശംഖും വേണം

 

എന്നും കാലത്ത് തെല്ലൊന്നോടേണം
വന്നു ധ്വജത്തിന്മേൽ തൊട്ടു വണങ്ങേണം
കളഭക്കുറിയിട്ട് വലവും വെയ്ക്കേണം
കദളിപ്പഴമുണ്ട് വയറും വീർക്കേണം
ചിന്നം വിളിച്ചീടേണം നന്നായ് നമിച്ചീടേണം
കുഴൽ കേട്ട് തലയാട്ടീടേണം
കണ്ണന്റെ കുസൃതികളിൽ കൂട്ടായിടേണം

 

ഹൃദയം പാടുന്നു എന്റെ ഹൃദയം പാടുന്നൂ
നിനക്കു വേണ്ടി നിനക്കു വേണ്ടി

നിനക്കു മാത്രം വേണ്ടി
എന്റെ ഹൃദയം പാടുന്നൂ

മധുരിതരാഗം മതിവരെ നുകരാൻ
മാനസവാതിൽ നീ തുറന്നു
എനിക്കു വേണ്ടി എനിക്കു വേണ്ടി
എനിക്കു മാത്രം വേണ്ടി
എന്റെ ഹൃദയം പാടുന്നൂ

കരളിലെ മോഹം ചിറകടിക്കുന്നു
വരുമോ നീയെൻ കണ്മണിയേ
വിഷാദഗാനം വിതുമ്പി നിൽക്കും
വിപഞ്ചി വീണ്ടും മീട്ടാൻ
ഹൃദയം പാടുന്നു

ഓരോ കിനാവിന്റെ ചന്ദനക്കാവിലും ഓടിവരും  മണിമാരൻ ഓരിലക്കുമ്പിളിൽ തീർത്ഥവുമായെന്നെ വാരിപ്പുണരുന്നതെന്തേ നിദ്രയിൽ വാരിപ്പുണരുന്നതെന്തേ അക്കരെയക്കരെ അജ്ഞാതദ്വീപിലെ മുത്തിൻ കഥയൊന്നു ചൊല്ലി ഇക്കരെയുള്ളൊരു രാജകുമാരന്റെ സ്വപ്നമായെന്നെ നീ മാറ്റി എത്രയോ സന്ധ്യകൾ കുങ്കുമപ്പൂക്കൂട ചക്രവാളത്തിനു നൽകി എന്നു നിൻ കൈയ്യിൽ ഞാനേകുമെനിക്കൊരു വെള്ളിപ്പുടവ തൻ താലം

മധുരസ്വപ്നങ്ങൾ
മധുരസ്വപ്നങ്ങൾ ഒത്തിരി
മധുരസ്വപ്നങ്ങൾ

പട്ടുറുമാലിൽ തുന്നുന്നൂ ഞാൻ
ഒത്തിരി മധുരസ്വപ്നങ്ങൾ
തുന്നുവതാർക്കാണീ തൂവാല
പൊൻ കിനാവിൻ തൂവാല

മിഴിനീരോടെ വിരിയും ഒരു
പനിനീർ പൂവിനോ
പനിനീർപ്പൂവിൻ മിഴിനീരൊപ്പാൻ
പാടും കുയിലിന്നോ

തിരുമിഴിയിരവിൽ കൂമ്പും ഒരു
താമരമലരിന്നോ
താമരമലരിൻ തപസ്സിലലിയും
കന്നിനിലാവിന്നോ

കിളിവാതില്‍പ്പടി തന്നിൽ ഒരു
കിനാവു കാണുമ്പോൾ
കിനാവിൽ വന്നെൻ കരളിൽ മയങ്ങും
കളഹംസത്തിന്നോ

കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാനിന്നും കാത്തിരിക്കുന്നൂ
നിൻ കാറ്റിനിലേ വരും ഗീതം കേൾക്കാൻ
ദൂരെ സ്വപ്നതീരങ്ങളിലിളം ചൂടു തേടി
വ്യൂഹം ചമയ്ക്കുന്നു
ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ പറന്നകലുന്നു

നിത്യമാമെൻ ദുഃഖസ്മരണ തൻ മുറിവിൽ
കത്തിയാഴ്ത്തുന്നു നീ ശൂന്യമാം നിശബ്ദതേ
ഉത്തരധ്രുവകൊടും ശൈത്യക്കാറ്റിൽ
ആപൽ ശങ്കകൾ ആവാഹിച്ചെത്തുന്ന സന്ധ്യകളിൽ

മഞ്ഞുമലകൾ ഉരുണ്ടുയരുന്നു മേലേ
താഴെ തടാകങ്ങൾ തണുത്തുറയുന്നു
ജന്മാന്തരങ്ങൾക്കപ്പുറമെന്നോ
വിധിച്ചൊരേകാന്തയിൽ
ഈ കൽത്തുറുങ്കിൽ

ദ്വാപരയുഗത്തിലെ ഒരു പ്രേമസങ്കല്പം നിന്നെയെൻ രാധയാക്കീ നീയറിയാതെ നീയെനിക്കേകി നോവും മധുരവും ആരോമലേ ഞാനെന്നും നീയറിയാത്ത നിശയിലെ ഗായകനായിരുന്നു ഞാനെന്നും നിന്റെ അരികിലെത്താത്തൊരു കാമുകനായിരുന്നു എങ്കിലുമാത്മസരോവരത്തിൽ നീ

 പുഷ്പസുഗന്ധമായീ
ആരാഗഗന്ധമേറ്റെന്റെ കിനാവുകൾ 

 പ്രേമകവിതയായീ

ഞാനെന്നും നിന്റെ സദസ്സിലകലെ
ഒരജ്ഞാതനായിരുന്നു
നിൻ നൃത്തവേദിയിൽ നിൻൻ ലയഭംഗിയിൽ
ധന്യനായ് ഞാനിരുന്നു

കാണികളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞ സദസ്സിൽ  ഞാൻ പിന്നെയും കാത്തിരുന്നു 
ഏകയായ് നീ വരുമെന്നോർത്തു പിന്നെയും പിന്നെയും കാത്തിരുന്നു