അന്നുകണ്ട നീലിമയൊന്നുമീ
കണ്ണിനിന്നില്ല
പൂക്കാലം തന്നെയന്നു
പൂ പോലുമല്ലിന്നു.

കാത്തു കേള്‍ക്കാന്‍,

കൊഞ്ജി നീ മൊഴിയുമ്പോള്‍ 

മധുമൊഴിയെന്നത്ര വട്ടം മൊഴിഞ്ഞു 

പറയട്ടെ കര്‍ണ്ണ കഠോരമെന്നു

പതിയെ നീ പറഞ്ഞാലുമിന്നു.

കഥ പറഞ്ഞുറങ്ങാത്ത

രാവുകളെത്ര വേഗം മറഞ്ഞു

പറയാതെ,നെടുവീര്‍പ്പുമായി

തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കൂര്‍ക്കം വലീക്കുമീ

രാവുകളിനിയെത്ര താണ്ടണം.

പുകപിടിച്ചാ പഴയ ഫോട്ടൊയില്‍

ഒരുമിച്ചു നില്‍ക്കുമാ ചേര്‍ച്ചയെ

ഒരുവട്ടം കൂടി നോക്കി

ഒരുമിച്ചൊരു വാക്കു പറയാമിന്നു

പ്രണയം ഹൃദ്യമായ

മണ്ടത്തരമാണു....